Mert Öztekin'in ''Halihazırda yere düşmüş her şey'' isimli tek kişilik sergisi 5 – 28 Kasım 2026 tarihlerinde Öktem Aykut işbirliğiyle Merdiven Art Space'te gerçekleşiyor. Halihazırda yere düşmüş her şey, yayılan, dağılan ve yeniden bir araya gelen izler ve imgeler aracılığıyla sürekli bir oluş hâlini düşünmeye açıyor. Birbirine zıt duygular arasında gidip gelen imgeler, kimi zaman karanlık ve ağır, kimi zaman hafif ve neredeyse dokunulabilir bir dünyanın kapısını aralıyor.
Çizginin akışı, rengin çözülmesi ve bir formun dağılması, görüntünün yalnızca temsil ettiği şeyle değil, oluşma ve kaybolma biçimleriyle de var olduğunu hatırlatıyor. Bir figür, bir yüz ya da bir nesne, sanki bir sonraki saniyede kaybolacak, suyun altına dalacak ya da yüzünü çevirip uzaklaşacak gibi. Yumuşak ve uçucu imgeler, hayatın içinden çekilip alınmış kısa anlar olarak beliriyor. Resimdeki birinin başını okşamak, elini suya sokmak ya da uçan bir kuşun kanadından yayılan rüzgârı yüzünde hissetmek mümkünmüş gibi…
İşlerin üretiminde kullanılan kağıt, pastel, mürekkep ve suyun birbirine temas ettiği yüzeylerde bu izler yayılıyor, ayrışıyor ve biçim değiştiriyor. Malzeme, görüntüyü taşıyan edilgen bir zemin olmaktan çıkıp onun oluşumuna katılıyor; bir çizginin dağılması ya da pigmentin çözülmesi, görüntünün yönünü değiştiren bir harekete dönüşüyor. Her iz, belirdiği anda hem oluşu hem de kayboluşu taşıyor.
İmge sabit kalsa da onda başlayan hareket zihinde sürüyor; bir yüzün bıraktığı duygu bizimle yaşamaya ve dönüşmeye devam ediyor. Bir anın yüzeyde bıraktığı iz, o anın kendisinden daha uzun ömürlü olabiliyor; ancak bu, görüntünün değişmeden kaldığı anlamına gelmiyor. Bakışımız, hatırladıklarımız ve imgelerle kurduğumuz temas, onları her seferinde yeniden biçimlendiriyor. Resmin hayatı, biz arkamızı döndüğümüzde de devam ediyor. Belki de resim yapmak, sürekli bir şeyler aramak, bulduğunu yeniden yitirmek ve her seferinde başka bir yerden başlamaktır. Halihazırda yere düşmüş her şey, sanatçının bulduklarını yeniden aradığı, aradıkça bulduğu ve yeniden kaybettiği imgelerin peşinden gidiyor. Öztekin’in dahi bütünüyle elinde tutamadığı bu imgeler, hayat ile ölüm arasında bir yerlerde hareket hâlindeler. Atölyeden çıkıp bizim hayatlarımıza karıştıklarında bazen müzik yok olacak, bazen de yeniden yükselecek. Devinim, iki uç arasında gidip gelmeye devam edecek.
Çoğu zaman resimlerin beni yaptığını hissediyorum.
Ben bir odadan diğerine geçerken değişiyorlar;
döndüğümde yeni bir dünyada,
kendilerine sessizce bir yer açmış oluyorlar.
İki gözlüğüm var:
İlki negatif ve dehşetli.
Bakış her şeyi çürütüyor;
entropi olmaza ve ölüme doğru ivme kazanıyor.
Müzik yok oluyor.
İkincisi sevgi ve histeri dolu.
Yürek açılmak, bardak kırılmak istiyor.
Müzik yükseliyor.
Bir odadan diğerine geçerken yitip giden ne?
Açık gözlerle göremeyeceğim;
arkamı döndüğümde durmadan çalışan ne?
